ေ၀ဟင္ေအာင္ - Review
ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ကံၾကမၼာအလွည့္အေျပာင္းအတြက္ ဒုတိယလိႈင္းဟု သတ္မွတ္သည့္ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပဲြသည္ ရက္ေပါင္း ၂၀ ခန္႔ေလာက္သာ လိုေတာ့သည္။ ႏို၀င္ဘာ ၈ ရက္ေန႔သည္ ျမန္မာသမိုင္းကို တဆစ္ခ်ိဳးေျပာင္းေတာ့မည္။ ဒုတိယတႀကိမ္ မဲေပးၾကရေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ လႊတ္လပ္ေရး ရကတည္းက ေရြးေကာက္ပဲြကို ႏွစ္ႀကိမ္ဆက္ က်င္းပခဲ့သည္မွာ မရွိခဲ့ဖူးေခ်။ ျမန္မာႏိုင္ငံေရးသမုိင္းတြင္ ေရြးေကာက္ပဲြျဖင့္ မိမိတို႔ ေခါင္းေဆာင္ကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့မႈမွာ သံုးႀကိမ္သာရွိခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ တႀကိမ္မွ ေခ်ာေခ်ာခ်ဴခ်ဴမျဖစ္ခဲ့။ ယခုတစ္ႀကိမ္ကား သတိႀကီးစြာျဖင့္ ေစာင့္ၾကည့္ရေတာ့မည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံထဲမွ ရခိုင္ျပည္နယ္သည္ အစိပ္အပိုင္းတစ္ခုျဖစ္သည့္အတြက္ မိမိတို႔ျပည္နယ္ကို ထိန္းေက်ာင္းမည့္ ပါတီကို ေငးၾကည့္ရင္း ရင္ခုန္မိသည္။ ရခိုင္ျပည္နယ္တြင္ ပါတီေပါင္း ၂၂ ပါတီ ၀င္ေရာက္ ခ်ိန္ၿပိဳင္ၾကမည္။ ထိုအထဲတြင္ ရခိုင္အမ်ိဳးသားပါတီ၊ ျပည္ေထာင္စု ႀကံ႕ခိုင္ေရးႏွင့္ ဖံြ႕ၿဖိဳးေရးပါတီ၊ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖဲြ႕ခ်ဳပ္တို႔သည္ ရခုိင္ျပည္နယ္အႏွံတြင္ ေနရာစံုနီးပါး ၀င္ၿပိဳင္ၾကမည္။ သူတို႔ေနာက္တြင္ ပါတီငယ္မ်ားက အစီအရီေနရာယူထားသည္။ ပါတီငယ္မ်ားေနာက္တြင္ တစ္သီးပုဂၢလအမတ္မ်ားကလည္း အံ့ဖြယ္ေလာက္ပင္ မ်ားျပားေနသည္။ တစ္သီးပုဂၢလအမတ္ေလာင္းမ်ားသည္ တိုင္းႏွင့္ျပည္နယ္ ၁၄ ခုတြင္ ရခိုင္ျပည္သည္ အမ်ားဆံုးျဖစ္သည္။ သို႔ရာတြင္ ရခုိင္ျပည္နယ္တြင္ အဓိကၿပိဳင္ဆိုင္ၾကရမည္မွာ ရခိုင္အမ်ိဳးသားပါတီႏွင့္ ႀကံ႕ခိုင္ေရးပါတီတို႔သည္ အဓိက ၿပိဳင္ဘက္မ်ားျဖစ္လာၾကမည္။ ၿပိဳင္ဆိုင္မႈလည္း တျဖည္းျဖည္းျဖင့္ ပိုမိုျပင္ထန္လာသည္ကို ေတြ႕လာရသည္။
“ကၽြန္ေတာ္တို႔က ၂၀၁၀ ခုႏွစ္က ကဲ့သို႔ ဆိုးဆိုးရြားရြား မရံႈးႏိုင္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားႏုိင္မွာပါ”ဟု ရခိုင္ျပည္နယ္ ျပည္ေထာင္စုႀကံ႕ခုိင္ေရးႏွင့္ ဖံြ႕ၿဖိဳးေရးပါတီ အတြင္းေရးမွဴး ေဒါက္တာစန္းေရႊက DNJ ဂ်ာနယ္မွ ေမးျမန္ခန္႔တခုတြင္ ေျဖၾကားခဲ့သည္။ ေဒါက္တာစန္ေရႊ၏ စကားအရကို ေထာက္ရႈၾကည့္ရန္ လိုအပ္လာၿပီ။ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ကေန ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ထိ ရခိုင္ျပည္နယ္၏ အစိုးရအဖဲြ႕ကို အဓိက ေမာင္းႏွင္းခဲ့သည္မွာ ႀကံ႕ခိုင္ေရးပါတီသာျဖစ္သည္။ ႀကံ႕ခုိင္ေရးပါတီသည္ ေနာက္ထပ္တဖန္ ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ အစီအမံမ်ားကို ျပဳျပင္လာသည္ကိုကား ေတြ႕ေနရသည္။
ရခိုင္ျပည္နယ္၏ ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္ကို လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ေပါင္း ၄၇ ဦးျဖင့္ ဖဲြ႕စည္းထားသည္။ ထိုအထဲတြင္ စစ္တပ္မွ ၁၂ ဦး၊ ခ်င္းတုိင္းရင္းသားေရးရာ ၁ ဦးႏွင့္ ေရြးေကာက္ခံ တက္ေရာက္လာရမည့္သူမွာ တစ္ၿမိဳ႕နယ္လွ်င္ ၂ ဦးက်ႏႈန္းဆိုလွ်င္ ၁၇ ၿမိဳ႕နယ္အတြက္ ၃၄ ဦးထိ ေရြးေကာက္ခံရမည္ျဖစ္သည္။ ထို ၃၄ ဦးတြင္ ႀကံခိုင္ေရးပါတီမွ ၉ ဦးခန္႔ အႏိုင္ရခဲ့လွ်င္ စစ္တပ္မွ ၁၂ ဦးႏွင့္ ခ်င္းေရးရာ၀န္ႀကီး ၁ ဦးျဖင့္ ပူေပါင္းၿပီး ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္သြားႏုိင္မည့္ အေျခအေနရွိေနသည္။ ျပည္နယ္ပါလီမန္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ဖို႔အတြက္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေလာင္းမ်ားကိုပင္ အေသအခ်ာ ျပဳလုပ္ထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္းႏွင့္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးေမာင္ေမာင္အုန္းကို စစ္တပ္အမ်ားစု လႊမ္းမိုးထားသည့္ အမ္းၿမိဳ႕နယ္ အမွတ္ (၁)ေနရာမွ ၀င္ေရာက္ အေရြးခံရန္ ျပင္ထားသည္။ ထို႔အျပင္ ျပည္ေထာင္စုထဲတြင္ အတိုင္းအတာတခုေလာက္ထိ ေနရာရ လူသိမ်ားသည့္ ေဒါက္တာစံေရႊေအာင္ကိုလည္း မင္းျပားၿမိဳ႕နယ္ အမွတ္ (၂)ေနရာတြင္ ၀င္ၿပိဳင္ခိုင္ထားသည္။ တျခားေသာ ဗိုလ္မွဴးအဆင့္ရွိသည့္ အမတ္ေလာင္းမ်ားကိုလည္း ေနရာတိုင္းအလိုလိုတြင္ ထည့္သြင္းၿပိဳင္ဆိုင္ခိုင္းထားသည္။ ေနာက္ထပ္ ၀ွက္ဖဲတခ်ပ္အျဖစ္ ျပည္ေထာင္စုႏွင့္ ႀကံ႕ခိုင္ေရးပါတီတြင္ ၂၀၀၈ ဖဲြ႕စည္းပံုႀကီးကလည္းရွိေနေသးသည္။
၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒအရ စစ္တပ္မွ ၂၅% က အၿပီးသား လႊတ္ေတာ္တြင္ ေနရာယူထားၿပီျဖစ္သည္။ ပုဒ္မ ၂၆၁ အရ ျပည္နယ္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကို သမၼတက တိုက္ရိုက္အႀကံျပဳၿပီး ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္က အတည္ျပဳေပးရသည့္ စနစ္သည္လည္း ရခိုင္ျပည္နယ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္သည့္ စနစ္ျဖစ္ေနသည္။ ျပည္နယ္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္မွ တျခားေသာ ၀န္ႀကီးဌာနမွ ၀န္ႀကီးမ်ားကို ေရြးခ်ယ္ၿပီး သမၼတသို႔ တင္ျပၿပီး အတည္ျပဳရန္သာျဖစ္သည္ဟု ပါရွိသည္။ ရခိုင္ျပည္၏ အစိုးရအဖဲြ႕ကို ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္၊ ၀န္ႀကီးမ်ားႏွင့္ ဥပေဒျပဳေရးတို႔မွ ထိန္းေက်ာင္းထားသည္။ ျပည္နယ္၏ အဓိကလုပ္ငန္းမွာ ဖံြ႕ၿဖိဳးေရးသာျဖစ္သည္။ ဥပေဒျပဳေရးကား အျဖစ္သေဘာေလာက္သာ ပါရွိသည္။ ဥပေဒျပဳေရးကို အဓိက ျပဳလုပ္ၾကသည္မွာ ျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္သာျဖစ္သည္။
“ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္မွာ ေနရာအမ်ားစုကို အႏိုင္ရရွိေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး ျပည္နယ္ပါလီမန္ကို ထိန္းခ်ဳပ္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျပည္သူေတြအေနနဲ႔လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ အမ်ားစု အႏိုင္ရေအာင္ ၀န္းရံေပးၾကပါ”ဟု ေရြးေကာက္ပဲြအတြက္ စည္းရံုးေရးကာလ တေလွ်ာက္လံုးတြင္ ရခုိင္အမ်ိဳးသားပါတီ ဥကၠဌ ေဒါက္တာေအးေမာင္၏ လက္သံုးစကားျဖစ္သည္။ ဤသည္ပင္လွ်င္ ရခိုင္အမ်ိဳးသားပါတီ၏ မူ၀ါဒလည္းျဖစ္သည္။ ေဒါက္တာေအးေမာင္၏ စကားကို ေထာက္ရႈျခင္းအားျဖင့္ ရခိုင္အမ်ိဳးသားပါတီသည္ ျပည္နယ္ပါလီမန္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔အတြက္ အျပင္းအထန္ ႀကိဳးစားလာသည္ဟု ဆိုရမည္။ ေဒါက္တာေအးေမာင္ကိုယ္တိုင္း ျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္ျဖစ္သည့္ အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္မွေန ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္သို႔ ၀င္ေရာက္လာခဲ့သည္။ မာန္ေအာင္ၿမိဳ႕နယ္ အမွတ္(၂) ေနရာမွ ၀င္ေရာက္ ခ်ိန္းၿပိဳင္မည္ျဖစ္သည္။ “ျပည္နယ္ပါလီကို ထိန္းခ်ဳပ္ၿပီး ျပည္နယ္ရဲ႕ ရသင့္ရထုိက္တဲ့ ရပိုင္ခြင့္ေတြကို ေတာင္းဆိုၿပီး ေဒသဖံြ႕ၿဖိဳးေရးကို အဓိက လုပ္ေဆာင္သြားမွာျဖစ္ပါတယ္”ဟု ဆိုထားသည္။ ရခုိင္အမ်ိဳးသားအေနျဖင့္ ျပည္နယ္ပါလီမန္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔အတြက္ ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္၏ အမတ္ေနရာ ၄၇ ေနရာတြင္ အနည္းဆံုး ၂၅ ေနရာ ရရွိမွ ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္၏ အမတ္ေနရာအမ်ားစုကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားႏိုင္မည္။ သို႔ရာတြင္ သူတို႔ ၀င္ၿပိဳင္ရမည့္ေနရာမွာ ၿမိဳ႕နယ္ ၁၇ မ်ိဳးအတြက္ တစ္ၿမိဳ႕နယ္လွ်င္ ၂ ဦးႏႈန္းအရ ၃၄ ေနရာထိ ၀င္ေရာက္ခ်ိန္ၿပိဳင္ရမည္။ ထိုအထဲတြင္ ၂၅ ေနရာ အႏိုင္ရမွ ပါလီမန္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္မည္။ သို႔ရာတြင္ ၂၀၀၈ ဖဲြ႕စည္းပံုအရ ျပည္နယ္၏ ဦးေသွ်ာင္ျဖစ္သည့္ ျပည္နယ္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကိုမူ သမၼတမွ တိုက္ရိုက္ခန္႔အပ္ၿပီး ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္မွ အတည္ျပဳခ်ဳပ္အရသာ ဆိုသည့္ ပုဒ္မ ၂၆၁ အရ ျပည္နယ္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကိုကား ရဖို႔ရန္ မလြယ္ကူေပ။ သို႔ရာတြင္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္တြင္ အတိုက္အခံပါတီျဖစ္သည့္ NLD မွ အႏိုင္ရခဲ့လွ်င္ တစ္မ်ိဳးတမည္ ေျပာင္းလဲႏိုင္စရာရွိသည္။ ထို႔အျပင္ သမၼတႏွင့္ ေဆြးေႏြးၿပီး ျပည္နယ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ခြင့္ကို ေတာင္းဆိုလွ်င္ ရႏုိင္သည့္ အခ်က္ တခ်က္ေတာ့ ျခြင္းခ်က္အျဖစ္ ရွိေနေသးသည္။
ဤေနရာတြင္ ရခုိင္အမ်ိဳးသားပါတီအေနျဖင့္ ၂၅ ေနရာ အႏိုင္ရႏိုင္ေျခ ရွိသလားဆိုသည့္ အခ်က္လည္း စဥ္စားစရာျဖစ္လာသည္။ ႀကံ့ခိုင္ေရးပါတီတြင္ သူတို႔အဖဲြ႕၀င္မ်ားႏွင့္ သူတို႔ပါတီဖဲြ႕စည္းပံုအရ စနစ္တက်ရွိေနသည္။ ရပ္/ေက်းထိ ႀကံ႕ခိုင္ေရးပါတီ၏ လက္တက္မ်ားကို ေတြ႕ရသည္။ ေက်းရႊာ၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းႏွင့္ အသိုင္းအ၀ိုင္းတို႔သည္ ႀကံ႕ခိုင္ေရးပါတီ၀င္မ်ားမွ ေနရာယူထားၾကသည္။ သူတို႔တြင္ သူတို႔ပါတီ၀င္တို႔ျဖင့္ အခိုင္အမာတည္ေဆာက္ထားၾကသည္။ ႀကံ႕ခိုင္ေရးပါတီကို ေရွာင္လဲြၾကည့္လိုက္လွ်င္ က်န္ေနသည့္ မဲဆႏၵရွင္မ်ားကို အမ်ိဳးသားပါတီ၊ ရခုိင္မ်ိဳးခ်စ္ပါတီႏွင့္ တစ္သီးပုဂၢလတို႔က အခ်င္းခ်င္း ခဲြေ၀ရမည့္ သေဘာရွိေနသည္။ ရခိုင္မ်ိဳးခ်စ္ပါတီသည္ ရခိုင္အမ်ိဳးသားပါတီကို မေက်နပ္ခ်က္အရ ေပၚေပါက္လာသည့္ ပံုစံမ်ိဳးျဖစ္ေနသည့္အတြက္ ရခိုင္အမ်ိဳးသားပါတီရရွိမည့္ မဲဆႏၵရွင္မ်ားထဲမွ တခ်ဳိ႕တ၀က္ကို ဖဲထုတ္သြားႏိုင္သည္။ ထို႔အျပင္ တစ္သီးပုဂၢလဦးေရ မ်ားေနျခင္းသည္လည္း မဲခဲြသြားေစႏုိင္သည့္ အေၾကာင္းအရာထဲတြင္ တခ်က္အပါအ၀င္ျဖစ္သည္။ တစ္သီးပုဂၢလထဲတြင္ သူတို႔၀င္ၿပိဳင္သည့္ ေဒသမ်ားအတြက္ လူရိုေသ ရွင္ရိုေသ ပုဂၢိဳလ္မ်ား ပါ၀င္ေနသည္။ ထိုတစ္သီးပုဂၢလမ်ားကိုလည္း ထည့္သြင္းစဥ္စားရမည္ျဖစ္သည္။ တစ္သီးပုဂၢလထဲတြင္ ႀကံ႕ခုိင္ေရးမွ သပ္လ်ိဳမ်ားလည္း ပါ၀င္ေနသည္ဟု သတင္းအခ်က္အလက္ အခ်ိဳ႕ကိုလည္း ရရွိထားသည္။ တခ်ိဳ႕ တစ္သီးပုဂၢလအမတ္ေလာင္းမ်ားမွ ရခိုင္အမ်ိဳးသားပါတီ၏ အမတ္ေလာင္းေရြးခ်ယ္ေရးအရ မေက်နပ္သည့္အတြက္ ၀င္ၿပိဳင္သူမ်ားလည္း ပါ၀င္ေနသည္။ လက္ရွိတြင္ ရခုိင္အမ်ိဳးသားပါတီ၊ ရခိုင္မ်ိဳးခ်စ္ပါတီႏွင့္ တစ္သီးပုဂၢလတို႔သည္ အခ်င္းခ်င္းၾကား မည္သို႔ ညွိဳႏႈိင္းၿပီး ၂၀၁၆ ခုႏွစ္ ရခိုင္ျပည္နယ္ ႏိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္းကို ထိန္းခ်ဳပ္မည္ကို စိတ္၀င္စားဖြယ္ျဖစ္ေနသည္။ အဓိက ၿပိဳင္ဘက္ ျပည္ေထာင္စု ၾကံ႕ခိုင္ေရးႏွင့္ ဖံြ႕ၿဖိဳးေရးအသင္းဘက္ကို ဦးတည္ ခ်ိန္းၿပိဳင္ျခင္းထက္ အခ်င္းခ်င္းၾကား ၿပိဳင္ဆိုင္ျခင္းက တစ္ဖက္သား အေလးသာေစသည္။
အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖဲြ႕ခ်ဳပ္(NLD)မွာကား ျပည္နယ္ပါလီမန္ထက္ ျပည္ေထာင္စု ပါလီမန္ကို အဓိက ခ်ိန္းရြယ္ေနသည့္ သေဘာကို ေတြ႕ရသည္။ သူတို႔အေနျဖင့္ ရခိုင္ေျမျပင္သည္ ဘုမၼိနတ္သန္ မျဖစ္ေလာက္ေခ်။ သို႔ရာတြင္ တစ္ေနရာစ၊ ႏွစ္ေနရာစေလာက္ထိ ႏုိင္ေျခကားရွိေနသည္။ ထိုနည္းတူ တျခားေသာ ပါတီမ်ားအေနျဖင့္္လည္း ရခိုင္ျပည္နယ္၏ ေျမျပင္သည္ သူတို႔အတြက္ မလြယ္ကူေလာက္ေပ။ ယခင္ေရြးေကာက္ပဲြမ်ားတြင္လည္း တျခားပါတီမ်ားက တစ္ေနရာ ႏွစ္ေနရာက္သာ အႏုိင္ရခဲ့သည့္ သာဓကမ်ားရွိသည္။ ယခုတႀကိမ္လည္း ထိုထက္ မပိုႏုိင္ေလာက္ေခ်။
ရခိုင္ျပည္နယ္၏ ျပည္နယ္အာဏာကို ထိန္းခ်ဳပ္ေသာအခါ အဓိကေနရာအမ်ားစုကို ျပည္ေထာင္စု ႀကံ႕ခိုင္ေရးႏွင့္ ဖံြ႕ၿဖိဳးေရးဘက္ကို အေလးသာေစသည္အခ်က္ အခ်ိဳ႕ကိုလည္း ေတြ႕ရသည္။ ျပည္နယ္၏ အျမင့္ဆံုး ပုဂၢိဳလ္မွာ ျပည္နယ္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္ၿပီး ဒုတိယအာဏာအရွိဆံုးမွာ နယ္စပ္ေရးႏွင့္ လံုၿခံဳေရး၀န္ႀကီးျဖစ္ေနသည္။ နယ္စပ္ေရးႏွင့္ လံုၿခံဳေရး၀န္ႀကီးကို စစ္တပ္၏ ကာခ်ဳပ္မွ တုိက္ရိုက္ခန္႔အပ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုေနရာအတြက္ အဓိက တာ၀န္ယူထားသည္မွာ စစ္တပ္ျဖစ္ေနသည္။ တတိအျမင့္ဆံုး အာဏာကို အေထြေထြအုပ္ခ်ဳပ္ေရးဌာနမွ အတြင္းေရးမွဴးျဖစ္သည္။ အေထြေထြအုပ္ခ်ဳပ္ေရးဌာနမွ အတြင္းေရးမွဴသည္လည္း အစိုးရ ၀န္ထမ္းဌာနမွ ဆဲြတင္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္၏ ဥကၠဌသည္ ျပည္ေထာင္စုအစိုးရ၏ လက္၀ါးေအာက္တြင္သာရွိေနျခင္းက ႀကံ႕ခိုင္ေရးပါတီဘက္ကို အေလးသာေစသည္။
ဒီမိုကေရစီစနစ္၏ အသက္သည္ မိမိတို႔ ေခါင္းေဆာင္ကို မဲေပးျခင္းျဖင့္ ေရြးခ်ယ္ၿပီး လႊတ္ေတာ္အတြင္း တိုက္ပဲြ၀င္ ေတာင္းဆိုသည့္ စနစ္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ဖဲြ႕စည္းပံုသည္ ဒီမိုကေရစီ စံႏႈန္းစံညႊန္မ်ားႏွင့္ မ်ားစြာ လဲြေခ်ာ္ေနသည္ကား ျပည္သူတိုင္းအသိပင္။ သို႔ရာတြင္ ရသည့္ေနရာမွ ရသည့္အခြင့္အေရးကို အသံုးခ်ၿပီး တိုင္းျပည္အတြက္ လူမ်ိဳးအတြက္ ထြက္ေပါက္ကိုကား ေဖာက္ထြက္သြားရမည္။ ျပည္နယ္ပါလီမန္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔အတြက္ ျပည္သူ အခန္းက႑က မ်ားစြာ အေရးပါသည္။ ၂၀၀၈ ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို ျပင္ဆင္ႏုိင္မွ တျခားေသာ ေဒသဖံြ႕ၿဖိဳးေရးမ်ားကို လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မည္။ ႏိုင္ငံေရးအရ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲႏိုင္မွ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ လူမႈေရးတို႔ကို ေျပာင္းလဲ စိန္ေခၚႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ အေရးႀကီးသည္ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရးတို႔ကား ျပည္ေထာင္စုအစိုးရ၏ လက္ေအာက္မွာ ထားျခင္းပင္ မရိုးမသားမႈမ်ားစြာ ရွိေနသည္ကို ေတြ႕ရွိရသည္။ တိုင္းျပည္တစ္ျပည္၏ အဓိက ေမာင္းႏွင္းရမည့္ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရးကို ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးက တိုက္ရိုက္ကိုင္တြယ္ ေနျခင္းသည္ပင္ ဒီမိုကေရစီ၏ အနစ္သာရႏွင့္ ေသြးဖီေနျခင္းျဖစ္သည္။
သို႔ေသာ္ ရသည့္ အခြင့္အေရးကို ရေအာင္ယူၿပီး တုိင္းျပည္ေကာင္းစားေရးအတြက္ လုပ္ေဆာင္ၾကရမည္မွာ ျပည္သူတို႔၏ တာ၀န္ျဖစ္သည္။ ျပည္သည္ ျပည္သူအလုပ္ကို လုပ္ေဆာင္ရမည္။ ျပည္သူတို႔၏ လူထုတိုက္ပဲြသည္ကား ဒီမုိကေရစီ၏ အနစ္သာရျဖစ္သည္။ လူထုတိုက္ပဲြအတြက္ မည္သုိ႔ ျပင္ဆင္ရမည္ကို ေခါင္းေဆာင္မ်ားက စနစ္တက် ပံုေဖာ္ေပးရမည္။ ၂၀၀၈ ဖဲြ႕စည္းပံုကို လူထုတိုက္ပဲြျဖင့္ မည္မွ်တိုက္ခိုက္ ေတာင္းဆို ေျပာင္းလဲႏိုင္မလဲဆိုသည္မွာ ၂၀၁၅-၂၀၂၀ ထိ ၾကားကာလ ၅ ႏွစ္ကို ေစာင့္ၾကည့္ရေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ ရခိုင္ျပည္နယ္၏ ျပည္နယ္ပါလီမန္ကို ထိန္းခ်ဳပ္မည့္ ႀကံ႔ခိုင္ေရးပါတီသည္လည္း ျပည္သူအေပၚတြင္ မည္မွ် ေစတနာရွိၿပီး မည္မွ် ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲႏုိင္ရမည္ဆိုသည္မွာကား စိတ္၀င္စားဖြယ္ျဖစ္သလို ရခိုင္အမ်ိဳးသားပါတီမွ ရခိုင္အမ်ိဳးခ်စ္ပါတီႏွင့္ တစ္သီးပုဂၢလတို႔ကို ဆဲြေခၚၿပီး မဟာမိတ္ျပဳကာ ျပည္သူအားျဖင့္ ျပည္နယ္ပါလီမန္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ကာ ျပည္ေထာင္စုအစိုးရကို မည္မွ် တုိက္ရည္ခိုက္ရည္အျပည့္ျဖင့္ ေတာင္းဆိုလုပ္ေဆာင္ႏုိင္မည္ကိုကား မၾကာခင္ကာလတခုမွ ေစာင့္ၾကည့္ရေတာ့မည္ျဖစ္သည္။
ေ၀ဟင္ေအာင္
___ Development Media Group
0 comments:
Post a Comment
မွတ္ခ်က္ေတြကို ေဖာ္ျပရန္ ခဏေလးေစာင့္ၾကပါ။